barselona'yi gezerken "Gaudi'siz bir hic" diyenlerin sehre hakkizlik ettigini dusundum ben. Gaudi muzesinde de anlatildigi gibi dogadaki formlardan cok etkilenmis bir mimar ve Barselona tum buyuk sehir havasina ragmen denizle barisik, parklarindan anlasildigi kadariyla da bitki ve canli cesitliligi yuksek bir sehir. ozetle guzel. ama Gaudi'nin bu sehre attigi imzanin biricikligi de cok acik. La Pedrera, bitmeyen bence bitirilmeyerek efsaneligini koruyan Sagrada Familia, Park Guell'deki heykeller ve seramikler Gaudi'nin Barselona'nin ustune serpistirdigi yildizlari.
Beni ise mimari ve dogal guzelligi kadar gec saatlere kadar acik olan restoranlari, yeme icme mekanlarinin cesitliligi, sehrin canliligi etkiledi. ben erken bile yatsam bir sehrin uyumamasi, gec saatte disari ciksam kayda deger bir seylerin oldugu fikri cok cazip.
yeme icme demisken. tapas ve sangria.. ben tapasi porsiyonlarin kucuklugu ve kafamda mutevazi bir yiyecek olduguna dair bulunan imaji nedeniyle ucuz olarak dusunurdum. o da olsun bu da olsun derken gayet pahaliya gelebiliyormus ama kalabalik olunca yine ayni porsiyonlarla hem doyulur hem de daha ucuza getirilir. ben deniz mahsullerini beklerken masanin fotografini cektim ama onlar gelince gozum fotograf falan gormedi.
la boqueria ise pazarlarda kendini kaybeden kilciksiz enginara bir nevi kutsallik adleden biri icin hac mekaniydi. gerci kapanmasina yakin gittim ama her gordugunu yiyip hostel gibi pek de kisisel konforun olmadigi bir yerde hasta hasta yatmaktansa az kalip az yemek benim acimdan daha hayirli oldu. giristeki cikolataci ve icerdeki meyve tezgahlarina ugramak zaruri..
aciktim..
